తిరుమల కొండలపై ఉదయపు వెలుగు పడుతుండగా, ఆమె మనసులో ఒక నిశ్శబ్దమైన స్థిరత్వం ఉంది.
అలంకారంగా కట్టుకున్న తెల్లని చీర, నుదుట చిన్న బొట్టు—అంతే.
అద్దంలో కనిపించే రూపం కంటే, మనసులో ఉన్న ప్రార్థనే ఆమెకు ముఖ్యము.
ఎంతోకాలంగా మౌనంగా చేసిన మొక్కు…
భయం, ఆశ, కృతజ్ఞత—కలిసిన ఒక నిశ్చయం.
కళ్యాణకట్టలో కూర్చుని, తల వంచిన క్షణంలో
కాలం ఆగినట్టే అనిపించింది.
మొదటి వెంట్రుక నేలపై పడినప్పుడు—
అది కేవలం జుట్టు కాదు,
అది అహంకారమూ కాదు,
అది “నేను” అన్న భావం కూడా కాదు.
ఒక్కొక్క వెంట్రుక జారిపోతూ ఉండగా
మనసు తేలికైంది.
ఏదో విడిచిపెట్టినట్టు కాదు—
ఏదో స్వీకరించినట్టుగా అనిపించింది.
తల నరుకు పూర్తయ్యాక
చల్లని గాలి తలపై తాకింది.
ఆ స్పర్శలోనే
వెంకటేశ్వరుని కరుణను
ఆమె స్పష్టంగా అనుభవించింది.
తరువాత దర్శనంలో
కళ్ళు మూసుకుని నిలబడినప్పుడు
ఆమె ఏమీ అడగలేదు.
కేవలం “ధన్యవాదాలు” అన్న ఒక్క మాట
హృదయం నిండా ప్రతిధ్వనించింది.
జుట్టు మళ్లీ పెరుగుతుంది.
రూపం మారుతుంది.
కానీ ఆ రోజు చేసిన సమర్పణ—
ఆ నమ్మకం, ఆ శాంతి—
జీవితాంతం ఆమెతోనే ఉంటుంది.
ఎందుకంటే
ఇది తల నరుకే కథ కాదు…
ఇది ఆత్మ సమర్పణ కథ.