ఆ రోజు ఉదయం అద్దం ముందుకి నిలబడినప్పుడు, నా జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయం ప్రారంభం అవుతుందని నాకు తెలుసు. సంవత్సరాలుగా నా జుట్టు నా అందంలో ఒక భాగం. సినిమాల్లో పాత్రల కోసం ఎన్నో రకాల స్టైళ్లలో మార్చుకున్నాను. కానీ ఈసారి మాత్రం వేరే విషయం. ఇది పాత్ర కోసం మాత్రమే కాదు… నా మనసు కోసం తీసుకున్న నిర్ణయం.
ఇటీవల నేను చేయబోయే సినిమా పాత్ర ఒక సాధారణ మహిళ కథ. ఆమె జీవితంలో ఎదురైన కష్టాలు, నష్టాలు, తిరిగి నిలబడే ధైర్యం – ఇవన్నీ చూపించాలంటే నేను కూడా ఆ పాత్రలో పూర్తిగా మునిగిపోవాలి అనిపించింది. దర్శకుడు “జుట్టు గీయించుకుంటే బాగుంటుంది” అన్నప్పుడు, క్షణం నిశ్శబ్దంగా ఆలోచించాను. అందం జుట్టులోనా? లేక ఆత్మవిశ్వాసంలోనా?
అమ్మని ఫోన్ చేశాను. “నిజంగా ఇది చేయాలనుకుంటున్నావా?” అని ఆమె మృదువుగా అడిగింది. నేను నవ్వుతూ, “అమ్మా… ఇది నా నిర్ణయం. నేను బలంగా ఉండాలనుకుంటున్నాను” అన్నాను. ఆమె నిశ్శబ్దం తర్వాత, “నువ్వు సంతోషంగా ఉంటే చాలు” అంది. ఆ మాటే నాకు ధైర్యం ఇచ్చింది.
సెలూన్లో కుర్చీలో కూర్చున్నప్పుడు, గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. కత్తెర మొదటి సారి జుట్టును తాకినప్పుడు చిన్నగా వణికాను. ఒక్కో ముద్ద జుట్టు నేలపై పడుతుండగా, నాకు అనిపించింది – భయాలు, సందేహాలు కూడా అలాగే వదిలిపోతున్నాయి అని. చివరికి మెషిన్తో పూర్తిగా గీయించుకున్నప్పుడు అద్దంలో కనిపించిన నేను… కొత్త నేను.
బట్టతలతో అద్దం ముందు నిలబడి చూసుకున్నప్పుడు, మొదటిసారి నా కళ్ళలోని బలాన్ని గమనించాను. అందం అంటే కేవలం బాహ్య రూపం కాదు అని అర్థమైంది. అది మనసులోని ధైర్యం, ఆత్మగౌరవం.
ఆ రోజు నుంచి నేను మరింత స్వేచ్ఛగా అనిపించుకున్నాను. ప్రజలు ఏమనుకుంటారో అనే ఆలోచన కంటే, నేను ఎవరో తెలుసుకోవడం ముఖ్యమైంది. ఈ తల గీయించుకోవడం ఒక స్టైల్ కాదు… ఒక ప్రకటన.
“నేను భయపడను. నేను మారగలను. నేను నేనే.”
అది నా తల గీయించిన కథ. నా పునర్జన్మ కథ.