అలిపిరి మెట్లు ఎక్కినప్పటి నుంచి మనసులో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత మొదలైంది.
“గోవిందా… గోవిందా…” అనే నినాదాలు గాలిలో మారుమ్రోగుతున్నాయి. ఆ శబ్దం వింటూనే మనసులో ఉన్న భారం కొంచెం కొంచెంగా దిగిపోయింది.
మేము ముగ్గురు స్నేహితులు కలిసి ఒక మొక్కు పెట్టుకున్నాం.
జీవితంలో ఎదురైన కష్టాలు తొలగిపోవాలని, కుటుంబం సుఖంగా ఉండాలని స్వామివారిని ప్రార్థించాం. ఆ మొక్కు నెరవేరిన తర్వాత… స్వామివారికి తలనీలాలు సమర్పించాలనుకున్నాం.
ఆ రోజు వచ్చింది.
కళ్యాణకట్ట దగ్గరికి చేరుకున్నాం. అక్కడ ఇప్పటికే వందలాది భక్తులు కూర్చున్నారు. చిన్నపిల్లల నుంచి పెద్దల వరకు అందరూ ఒకే భావంతో ఉన్నారు — సమర్పణ.
నా వంతు వచ్చింది.
చల్లటి నీటిని తలపై పోశారు. ఆ క్షణం కొంచెం వణుకు వేసింది. చిన్నప్పటి నుంచి పెంచుకున్న జుట్టు… అమ్మ ప్రేమగా జడ వేసిన రోజులు గుర్తొచ్చాయి. పండుగలప్పుడు పూలతో అలంకరించిన జ్ఞాపకాలు మెదిలాయి.
కత్తెర మొదటి సారి జుట్టును తాకింది.
ఒక పెద్ద జడ చేతిలో పడింది.
హృదయం ఒక్కసారి దడిచింది… కానీ వెంటనే లోపల ఒక తేలికైన భావం వచ్చింది.
తర్వాత మెషీన్ శబ్దం.
జుట్టు మెల్లగా నేలపై జారిపడుతోంది. ప్రతి స్ట్రోక్తో పాటు నా భయాలు, అహంకారం, బాధలు కూడా పోతున్నట్లనిపించింది.
కొన్ని నిమిషాల్లో అంతా అయిపోయింది.
తలపై మళ్లీ నీరు పోశారు. చేతితో మెల్లగా తాకాను.
మృదువుగా… సున్నితంగా… పూర్తిగా ఖాళీగా ఉంది.
అద్దంలో చూసుకున్నాను.
జుట్టు లేకపోయినా ముఖంలో ఒక కొత్త వెలుగు కనిపించింది.
అది భక్తి వెలుగు.
అది సమర్పణ ఆనందం.
బయటకు వచ్చేసరికి తిరుమల గాలి నేరుగా తలని తాకింది. ఆ స్పర్శ ఎంతో పవిత్రంగా అనిపించింది. మేమంతా ఒకరికొకరు చూసుకుని నవ్వుకున్నాం.
స్వామివారి దర్శనం కోసం క్యూలో నిలబడ్డాం.
అప్పుడు తెలిసింది — మనం జుట్టు మాత్రమే కాదు, మన లోపలున్న భారాన్ని కూడా సమర్పించాం.
తిరుమల ముండనం కేవలం ఒక ఆచారం కాదు.
అది ఒక నమ్మకం.
ఒక వినయం.
ఒక కొత్త ఆరంభం.
“గోవిందా… గోవిందా…” అంటూ మనసులో మళ్లీ ఒకసారి జపించాను.
ఆ రోజు నుంచి ప్రతి సారి అద్దంలో చూసుకున్నప్పుడు నాకు గుర్తొస్తుంది —
స్వామివారికి ఇచ్చిన ఆ తలనీలాలే నా జీవితానికి నిజమైన తేలికను ఇచ్చాయి. 🙏