సప్తగిరుల మధ్య వెలసిన తిరుమల క్షేత్రం ఆ ఉదయం ప్రత్యేకంగా మెరిసింది.
“గోవిందా… గోవిందా…” అంటూ భక్తుల నినాదాలు ఆకాశాన్ని తాకుతున్నాయి.
రాధిక క్యూలో నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉంది. ఆమె కళ్లలో ఉత్సాహం, మనసులో భక్తి, హృదయంలో ఒక మొక్కు.
కొన్ని నెలల క్రితం ఆమె జీవితంలో పెద్ద మార్పులు జరిగాయి. సంతోషం, ఒత్తిడి, కొత్త బాధ్యతలు — అన్నీ కలగలిపి ఒక భావోద్వేగ ప్రయాణం. ఆ సమయంలో ఆమె స్వామివారిని ప్రార్థించింది:
“నా కుటుంబం సుఖంగా ఉండాలి… ఈ కొత్త జీవితానికి శక్తి ఇవ్వాలి… నా మొక్కు నెరవేరితే తలనీలాలు సమర్పిస్తాను.”
ఆ రోజు వచ్చింది.
కళ్యాణకట్ట వద్ద ఆమె కూర్చుంది. చల్లటి నీరు తలపై పోసినప్పుడు ఒక వణుకు వేసింది. చిన్నప్పటి నుంచి జాగ్రత్తగా పెంచుకున్న జుట్టు భుజాలపై జారింది.
మొదటి కత్తెర శబ్దం వినిపించింది.
జుట్టు ఒక ముద్దగా కిందపడింది.
ఒక్క క్షణం గుండె బరువెక్కింది. కానీ వెంటనే ఒక విచిత్రమైన తేలిక అనిపించింది.
ప్రతి స్ట్రోక్తో ఆమె తన అహంకారం, భయం, ఆందోళనలు కూడా సమర్పిస్తున్నట్టు అనిపించింది.
కొన్ని నిమిషాల్లో తల పూర్తిగా గీయబడింది.
చేతితో మెల్లగా తాకింది — మృదువుగా, చల్లగా ఉంది.
అద్దంలో చూసుకుంది.
జుట్టు లేకపోయినా ఆమె ముఖంలో వెలుగు తగ్గలేదు.
అది మరింత పెరిగింది.
భక్తి వెలుగు.
బయటికి వచ్చేసరికి తిరుమల గాలి ఆమె తలని తాకింది. ఆ స్పర్శ పవిత్రంగా అనిపించింది. ఆలయం గోపురం వైపు చూసి ఆమె చేతులు జోడించింది.
“ఇది నా సమర్పణ, స్వామీ.”
దర్శనం సమయంలో ఆమె కళ్లలో నీళ్లు మెరిపించాయి — బాధతో కాదు, కృతజ్ఞతతో.
తిరుమల తలనీలాలు కేవలం జుట్టు సమర్పణ కాదు.
అది వినయం.
అది విశ్వాసం.
అది కొత్త ఆరంభం.
ఆ రోజు నుంచి రాధిక అద్దంలో తనను చూసుకున్నప్పుడు ఒక విషయం గుర్తు చేసుకుంది —
నిజమైన అందం జుట్టులో కాదు, సమర్పణలో ఉంటుంది.
“గోవిందా… గోవిందా…” 🙏