అలిపిరి మెట్లు ఎక్కుతూ ప్రతి అడుగూ ఒక ప్రార్థనగా మారింది.
“గోవిందా… గోవిందా…” అనే నినాదాలు చెవుల్లో మార్మోగుతుండగా, మనసులో ఒక ప్రత్యేకమైన శాంతి వెల్లివిరిసింది.
ఆమె చిన్నప్పటి నుంచి జుట్టును ఎంతో ప్రేమగా పెంచుకుంది. పండుగలప్పుడు అమ్మ జడ వేసిన జ్ఞాపకాలు, పూలతో అలంకరించిన రోజులు—all ఒక్కసారిగా గుర్తుకొచ్చాయి. కానీ ఈ రోజు మాత్రం వేరుగా ఉంది. ఇది సాధారణ రోజు కాదు. ఇది మొక్కు తీర్చుకునే రోజు.
కుటుంబంలో ఎదురైన కష్టకాలంలో, తిరుమల శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామివారిని ప్రార్థించింది.
“ఈ సమస్య తొలగితే, స్వామీ… తలనీలాలు సమర్పిస్తాను.”
కాలం మారింది. కష్టం తొలిగింది. ఇప్పుడు మాట నిలబెట్టుకునే సమయం వచ్చింది.
కళ్యాణకట్టలో ఆ క్షణం
కళ్యాణకట్టలో వందలాది భక్తులు కూర్చున్నారు. ఎవరి ముఖాల్లోనూ భయం లేదు—కేవలం భక్తి మాత్రమే.
ఆమె వంతు వచ్చింది.
చల్లటి నీరు తలపై పోశారు.
ఒక చిన్న వణుకు.
మొదటి కత్తెర శబ్దం వినిపించింది.
ఒక పొడవాటి జడ కిందపడింది.
హృదయం ఒక్క క్షణం భారమైంది. కానీ వెంటనే లోపల ఒక తేలిక అనిపించింది. ప్రతి మెషీన్ స్ట్రోక్తో పాటు ఆమె తన అహంకారం, భయాలు, బాధలు—all స్వామివారికి సమర్పిస్తున్నట్టు అనిపించింది.
కొన్ని నిమిషాల్లో తల పూర్తిగా గీయబడింది.
చేతితో మెల్లగా తాకింది.
మృదువైన, సున్నితమైన తల.
అద్దంలో చూసుకుంది.
జుట్టు లేకపోయినా ముఖంలో ఒక కొత్త వెలుగు ఉంది.
ఆ వెలుగు భక్తి.
ఆ వెలుగు సమర్పణ.
దర్శనం ముందు ఆ అనుభూతి
కళ్యాణకట్ట నుంచి బయటికి రాగానే తిరుమల గాలి నేరుగా తలని తాకింది. ఆ స్పర్శ పవిత్రంగా అనిపించింది. స్వామివారి గోపురం వైపు చూసి చేతులు జోడించింది.
దర్శనం సమయంలో కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి—బాధతో కాదు, కృతజ్ఞతతో.
ఆ రోజు ఆమె జుట్టు కోల్పోలేదు.
ఆమె పొందింది—శాంతి.
తిరుమల తలనీలాలు కేవలం ఆచారం కాదు.
అది విశ్వాసం.
అది వినయం.
అది కొత్త ప్రారంభం.
“గోవిందా… గోవిందా…” 🙏