తిరుమల పర్వతాలపై తెల్లవారుజామున మబ్బులు మెల్లగా జారుకుంటూ వచ్చాయి. గాలి తాకిడిలో “గోవిందా… గోవిందా…” అనే నినాదం ఆకాశాన్ని తాకింది. ఆ పవిత్ర వాతావరణంలో అనన్య తన కుటుంబంతో కలిసి కల్యాణకట్ట వైపు నడుస్తోంది.
ఆమె హృదయంలో ఒక సంకల్పం ఉంది. ఎన్నో నెలలుగా ఎదుర్కొన్న కష్టాల మధ్య, స్వామివారి కృపతో అన్నీ సవ్యంగా జరిగాయని ఆమె నమ్మకం. అందుకే ఈ రోజు – తల నీలాలు సమర్పించే రోజు.
కల్యాణకట్టలో కూర్చున్నప్పుడు, క్షణం పాటు ఆమె చేతులు జుట్టును తాకాయి. చిన్నప్పటి నుంచి పెంచుకున్న జుట్టు. కానీ ఈ రోజు అది కేవలం జుట్టు కాదు… ఒక అహంకారం, ఒక భారంలా అనిపించింది.
క్షౌరవాడు జుట్టు మొదటి ముడిని కత్తిరించగా, ఆమె కళ్లను మూసుకుంది.
“స్వామీ, ఇది నా కృతజ్ఞత,” అని మనసులో జపించింది.
కొద్ది నిమిషాల్లోనే, ఆమె తల పూర్తిగా గుండుగా మారింది. చల్లని నీరు తలపై జారగా, ఒక కొత్త ప్రశాంతత ఆమెను చుట్టుకుంది. అద్దం అవసరం లేకుండానే, ఆమె తనలో ఒక వెలుగు కనిపించింది.
స్వామివారి దర్శనం కోసం క్యూలో నిల్చున్నప్పుడు, గుండు తలతో ఉన్న ఆమెను చూసి కొందరు చిరునవ్వు చిందించారు. కానీ ఆమెకు ఎలాంటి సంకోచం లేదు. ఆమె హృదయం నిండింది – భక్తితో, వినమ్రతతో.
గర్భగుడిలో స్వామివారి రూపాన్ని చూసిన క్షణంలో, ఆమె కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
“ఇది నా సమర్పణ. నా జీవితం నీ దయలోనే ఉండాలి,” అని ప్రార్థించింది.
తిరుమల నుంచి దిగివస్తూ, గాలి ఆమె గుండు తలను తాకింది. ఆమె నవ్వింది. జుట్టు పోయింది… కానీ భక్తి పెరిగింది. ఆ రోజు ఆమెకు అర్థమైంది:
తల నీలాలు అనేది కేవలం ఆచారం కాదు…
అది మనసును స్వచ్ఛం చేసే ఒక యజ్ఞం.
గోవింద నామంలో చేసిన ఆ సమర్పణ – ఆమె జీవితానికి ఒక కొత్త ఆరంభం.