ఆ రోజు సాయంత్రం సూర్యాస్తమయం రంగులతో ఊరు నిండిపోయింది. రస్సి తన కొత్త కౌబాయ్ టోపీ పెట్టుకుని అద్దం ముందు నిలబడి చూసుకుంది. టోపీ ఆమెకు కొత్త ధైర్యాన్ని ఇచ్చినట్టుండింది. “ఇప్పుడైనా నా జీవితాన్ని మార్చాలి” అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.
రస్సి చాలా రోజులుగా ఒక నిర్ణయం తీసుకోవాలని అనుకుంటోంది. బయట ప్రపంచం ఏమనుకుంటుందో అని భయపడుతూ తన ఇష్టాలను పక్కన పెట్టేసేది. కానీ ఆ టోపీ వేసుకున్న క్షణం నుండి ఆమె లోపల ఏదో మారిపోయింది.
“జుట్టు కూడా ఈ కొత్త ఆరంభానికి అడ్డుగా ఉండకూడదు” అనుకుంది.
మరుసటి ఉదయం, ఊరి చిన్న సలూన్ దగ్గరకు వెళ్లింది. కుర్చీలో కూర్చుని కాస్త కంగారు పడింది. బార్బర్ అడిగాడు, “ఎలా కట్ చేయాలి?”
రస్సి కాసేపు ఆలోచించి, చిరునవ్వుతో చెప్పింది – “గుండు చేయండి.”
ఆ మాట విన్నవెంటనే చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు ఆశ్చర్యంగా చూసారు. కానీ రస్సి మాత్రం కళ్లలో నిశ్చయంతో కూర్చుంది. యంత్రం మోగడం మొదలైంది. జుట్టు ఒక్కొక్కటి కింద పడుతూ ఉండగా, ఆమె మనసులో ఉన్న భయాలు కూడా అలాగే తొలగిపోతున్నట్టు అనిపించింది.
కొద్దిసేపటికి అద్దంలో తనను చూసింది – గుండు తల, కౌబాయ్ టోపీ చేతిలో. ఆమెకు కొత్తగా పుట్టినట్టుగా అనిపించింది.
బయటికి వచ్చి టోపీ మళ్లీ పెట్టుకుంది. ఇప్పుడు అది కేవలం స్టైల్ కాదు – ఆమె స్వేచ్ఛకు చిహ్నం.
ఆ రోజు నుంచి రస్సి తన జీవితాన్ని తనకు నచ్చినట్టుగా జీవించడం ప్రారంభించింది. ఇతరుల మాటలు కంటే తన మనసు గొంతు పెద్దదని ఆమెకు అర్థమైంది.
ఆ కౌబాయ్ టోపీ, ఆ గుండు… రెండూ కలిసి ఆమెకు ఒక కొత్త కథ ప్రారంభించాయి.
Comments
Post a Comment