కార్తీక మాసంలోని ఒక ప్రశాంతమైన ఉదయం. తిరుమల కొండలు మబ్బులతో కప్పబడి ఉన్నాయి. ఆలయం చుట్టూ “గోవిందా గోవిందా” అనే నినాదాలు మారుమోగుతున్నాయి. ఆ పవిత్రమైన వాతావరణంలో భక్తులు స్వామివారి దర్శనం కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు.
అద్వైత అనే యువతి చాలా కాలంగా ఒక కోరికతో శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామిని ప్రార్థిస్తోంది. తన జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన సమస్యకు పరిష్కారం దొరికితే తల నీలాలు సమర్పిస్తానని ఆమె మొక్కుకుంది.
కొన్ని నెలల తర్వాత ఆమె కోరిక నిజమైంది. కృతజ్ఞతతో అద్వైత తన కుటుంబంతో కలిసి తిరుమలకు వచ్చింది.
కల్యాణకట్ట వద్ద భక్తులు వరుసగా కూర్చున్నారు. కొందరు పిల్లలు, కొందరు పెద్దలు, అందరూ ఒకే భావంతో — భక్తితో — తల నీలాలు సమర్పిస్తున్నారు.
అద్వైత కూడా మెల్లగా వెళ్లి ఒక కుర్చీలో కూర్చుంది. ఆమె చేతులు జోడించి కళ్లను మూసుకుంది. ఆమె మనసులో ఒకే మాట —
“గోవిందా…”
క్షౌరవాడు ఆమె జుట్టును నీటితో తడిపి జాగ్రత్తగా కత్తెరతో తొలగించడం ప్రారంభించాడు. ఆమె పొడవైన జుట్టు ఒక్కొక్క కుదుళ్లుగా నేలపై పడుతోంది.
ఆ క్షణంలో అద్వైత మనసులో ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రశాంతత వచ్చింది. జుట్టు పోతున్నా ఆమె హృదయం మాత్రం భక్తితో నిండిపోయింది.
కొద్ది నిమిషాల్లో ఆమె తల పూర్తిగా గుండు అయింది. అద్దంలో చూసుకున్నప్పుడు ఆమెకు కొత్తగా ఒక అనుభూతి కలిగింది — తల తేలికగా, మనసు మరింత పవిత్రంగా అనిపించింది.
తర్వాత అద్వైత తన కుటుంబంతో కలిసి స్వామివారి దర్శనం కోసం వెళ్లింది. గర్భగుడిలో శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామిని చూసిన క్షణంలో ఆమె కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు మెరిశాయి.
ఆ రోజు అద్వైతకు ఒక గొప్ప సత్యం అర్థమైంది.
స్వామివారికి సమర్పించినది జుట్టు మాత్రమే కాదు…
తన అహంకారం, తన బాధలు, తన భయాలు కూడా.
“గోవిందా గోవిందా” అంటూ ఆమె తిరుమల కొండలపై గాలి మధ్య ఆనందంగా నడుస్తూ బయలుదేరింది.
