అర్ధ ముఖం ఇంకా తెలిసినదే.
అర్ధం కొత్తది.
ఆమె భయపడలేదు.
నీహా కొనసాగించింది.
ఇప్పుడు ఎడమ వైపు.
అదే స్థిరమైన రిథమ్.
బరువు మరింత తగ్గింది.
మెడ పొడవైంది.
చెవులు గాలికి బయటపడ్డాయి.
బలహీనంగా, కానీ జీవంతో.
పైభాగానికి వచ్చాక నీహా నెమ్మది చేసింది.
చిన్న గార్డ్లతో మొదలు.
తర్వాత గార్డ్ తీసేసి.
చర్మానికి దగ్గరగా.
వైబ్రేషన్ నేరుగా కపాలంలోకి వెళ్లింది.
నొప్పి కాదు.
అతి సన్నిహితం.
ఆలోచనల లోపలి తాకినట్టు.
నీహా ఫాయిల్ షేవర్ తీసుకుంది.
మృదువైన హమ్ శబ్దం.
ప్రతి సెంటీమీటర్కు సర్కిల్స్.
చల్లని గాలి బేర్ స్కిన్ను ముద్దాడింది.
చేతుల మీద గూస్బంప్స్.
చలికాదు. కొత్తదనం వల్ల.
అయిపోయాక నీహా వెచ్చని టవల్తో తుడిచింది.
గులాబీ నీళ్ల వాసన.
ప్రియాంక చేయి పైకి తీసింది.
జాగ్రత్తగా తాకింది.
స్టబుల్ లేదు.
96. అద్దంలా మెరిసే స్మూత్.
97. ఆమె నవ్వు-ఏడుపు మిశ్రమ శబ్దం విడిచింది.
98. నీహా స్టీల్ గిన్నె ఇచ్చింది.
99. లోపల నల్లటి మృదువైన కొండ.
100. ప్రియాంక దాన్ని ఎత్తింది.
101. ఇప్పుడు బరువు లేదు.
102. పూజ షెల్ఫ్ దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది.
103. చిన్న గణేష్ పక్కన పెట్టింది.
104. మాటలు లేవు. కేవలం చర్య.
105. మళ్లీ బాల్కనీకి వచ్చింది.
106. కాళ్లు మడిచి కూర్చుంది.
107. కళ్లు మూసుకుంది.
108. గాలి కొత్త తలను మ్యాప్ చేసింది.
109. ప్రతి చిన్న ప్రవాహం పెద్దగా అనిపించింది.
110. ఇరవై నిమిషాలు అలాగే ఉంది.
111. నీహా మాట్లాడలేదు.
112. కేవలం చూసింది.
113. తన బంధువు కొత్త అవతారం చూస్తూ.
114. తర్వాత ఫుల్ లెంగ్త్ అద్దం ముందు నిలబడింది.
115. తెల్ల కుర్తా. గుండు తల. కమ్మలు లేవు.
116. ఎడమకు. కుడికి.
117. వెనక్కి.
118. కపాలం ఆకారం ఆశ్చర్యం కలిగించింది.
119. ఓవల్. ఎత్తైన నుదురు. వెనక మృదువైన కర్వ్.
120. ఊహించినదానికంటే మంచిది.
121. ఆమె స్వంతంగా నవ్వింది.
122. చిన్నది. నిజమైనది.
123. మరుసటి రోజు హాస్పిటల్కు వెళ్లింది.
124. దుప్పట్టా లేదు. స్కార్ఫ్ లేదు.
125. కేవలం చర్మం, ధైర్యం.
126. రిసెప్షనిస్ట్ తల ఎత్తి నవ్వింది.
127. జాలీ కాదు. గుర్తింపు.
128. "మొదటి సెషన్?"
129. ప్రియాంక తల ఊపింది.
130. "మీరు బలంగా కనిపిస్తున్నారు."
131. ప్రియాంక తన కిరీటాన్ని తాకింది.
132. "లైట్గా అనిపిస్తోంది."
133. కీమో రూమ్లో లక్ష్మి అనే అమ్మాయి పక్కన కూర్చుంది.
134. లక్ష్మి అరవై ఒకటి ఏళ్లు.
135. ఆమె కూడా గుండు.
136. ఆమె కూడా నవ్వుతోంది.
137. వారు ముఖ్యం కాని విషయాలు మాట్లాడారు.
138. మామిడి సీజన్. వర్షాకాలం.
139. పాత హిందీ సినిమా పాటలు.
140. సూది లోపలికి వెళ్లినప్పుడు చూడలేదు.
141. స్పష్టమైన ద్రవం ట్యూబ్లో ప్రయాణం చూసింది.
142. షవర్లో రాలిన జుట్టు గుర్తొచ్చింది.
143. బాల్కనీలో క్లిప్పర్స్.
144. పూజ షెల్ఫ్లో గిన్నె.
145. భయపడినంత నొప్పి లేదు.
146. సెషన్ అయ్యాక నడుస్తూ ఇంటికి వచ్చింది.
147. రద్దీ మార్కెట్ గుండా నెమ్మదిగా.
148. కొందరు చూశారు.
149. గుసగుసలాడారు.
150. చాలా మంది నవ్వారు.
151. ఒక ముసలి అమ్మాయి జాజమంతులు అమ్ముతూ తన తెల్ల జడ తాకింది.
152. "చాలా అందంగా ఉంది బేటీ."
153. ప్రియాంక ధన్యవాదాలు చెప్పింది.
154. నిజంగా అనుకుంది.
155. ఆ రాత్రి తలకు నూనె పట్టింది.
156. అలవాటు.
157. బేర్ స్కిన్ మీద నూనె వింతగా అనిపించింది.
158. చల్లగా. టింగిల్గా.
159. నెమ్మదిగా సర్కిల్స్లో మసాజ్ చేసింది.
160. తన కపాలం ప్రతి రిడ్జ్ తాకింది.
161. నిశ్శబ్దంగా నవ్వింది.
162. శబ్దం ఇప్పుడు వేరుగా రివర్బ్ అవుతోంది.
163. రోజులు గడిచాయి.
164. జుట్టు ఇంకా రాలేదు.
165. కీమో కొనసాగింది.
166. అలసట తరంగాల్లా వచ్చింది.
167. కానీ అద్దం మోసం చేయలేదు.
168. ప్రతి ఉదయం అదే స్మూత్ తల చూసింది.
169. ప్రతి ఉదయం తాకింది.
170. హలో మళ్లీ, అనుకుంది.
171. హలో, నేను.
172. ఒక ఆదివారం నీహా మళ్లీ వచ్చింది.
173. తీపి, గాసిప్ తెచ్చింది.
174. అదే బాల్కనీ.
175. అదే నీమ్ చెట్టు.
176. "స్టబుల్ వచ్చినప్పుడు మళ్లీ షేవ్ చేస్తావా?" అడిగింది.
177. నీహా నవ్వింది.
178. "నీవు అందంగా అడిగితేనే."
179. ప్రియాంక వారాల తర్వాత బిగ్గరగా నవ్వింది.
180. శబ్దం టైల్స్ మీద బౌన్స్ అయింది.
181. స్పష్టంగా. అడ్డంకి లేకుండా.
182. వారాలు నెలలుగా మారాయి.
183. చివరి కీమో ఇన్ఫ్యూజన్ వచ్చింది.
184. అదే తెల్ల కుర్తా.
185. అదే గుండు తల.
186. అదే నిశ్శబ్ద బలం.
187. అయిపోయాక నర్సు హగ్ చేసింది.
188. "మీరు సులభంగా చూపించారు."
189. ప్రియాంక గుసగుసలాడింది, "సులభం కాదు. కానీ కష్టమైన భాగాలు నేనే ఎంచుకున్నాను."
190. ఇంటికి వచ్చి షవర్ కింద నిలబడింది.
191. నీరు బేర్ స్కాల్ప్ మీద పడింది.
192. షాంపూ అవసరం లేదు.
193. చర్మం నీటిని తాగింది.
194. నీరు చల్లబడే వరకు ఉంది.
195. భుజాల చుట్టూ టవల్ కట్టింది.
196. తలకు కాదు.
197. ఇక దాచాల్సిన అవసరం లేదు.
198. నెలల తర్వాత మొదటి వెల్వెట్ ఫజ్ వచ్చింది.
199. మొదట నీడలా.
200. తర్వాత మృదువైన బేబీ హెయిర్.
201. ప్రతి వారం ఫోటో తీసింది.
202. నీహాకు పంపింది.
203. క్యాప్షన్: జీవితం రుజువు.
204. తొందర పడలేదు.
205. దాని స్వంత రేటుతో పెరగనిచ్చింది.
206. ఒక సాయంత్రం మళ్లీ బాల్కనీలో కూర్చుంది.
207. చిన్న క్రాప్ మీద వేళ్లు తిప్పింది.
208. ఇంకా తల ఆకారం తెలుస్తోంది.
209. ఆమెకు అది ఇష్టమైంది.
210. గుర్తుచేసుకోవడం ఇష్టమైంది.
211. గిన్నె ఇంకా పూజ షెల్ఫ్లో ఉంది.
212. ఎప్పుడూ పారేయలేదు.
213. కొన్నిసార్లు తెరిచి చూసేది.
214. మృదువైన పోగును తాకేది.
215. నిశ్శబ్దంగా ధన్యవాదాలు చెప్పేది.
216. ఏమి కోల్పోగలనో నేర్పినందుకు.
217. ఏమి మిగిలిందో చూపినందుకు.
218. సంవత్సరాలు గడిచాయి.
219. జుట్టు మళ్లీ పొడవైంది.
220. భుజాల దాటి.
221. నడుము దాటి.
222. కానీ ఇంతకు ముందులా పవిత్రంగా లేదు.
223. ఇప్పుడు కేవలం జుట్టే.
224. అందంగా ఉంది.
225. కానీ పూర్తి కథ కాదు.
226. ఆమె ఇప్పుడు అద్దంలో చూస్తుంది.
227. జుట్టు ఉన్నా లేకపోయినా.
228. ఆమె బలం మారలేదు.
229. ఆ బాల్కనీ రోజు ఆమెను మార్చింది.
230. బరువు తీసేసి.
231. భయాన్ని తీసేసి.
232. స్వేచ్ఛను ఇచ్చింది.
233. ఇప్పుడు ఆమె తల తాకితే.
234. ఆ రోజు గుర్తొస్తుంది.
235. క్లిప్పర్స్ శబ్దం.
236. జుట్టు పడిన భావన.
237. నీహా చేతులు.
238. అమ్మ మాటలు.
239. లక్ష్మి నవ్వు.
240. ముసలి అమ్మాయి ఆశీర్వాదం.
241. అన్నీ ఒకే చోట ఉన్నాయి.
242. ఆ స్మూత్ స్కిన్ కింద.
243. ఆమె ఇప్పుడు జుట్టును జాగ్రత్తగా తీసుకుంటుంది.
244. కానీ అది ఆమెను నిర్వచించదు.
245. ఆమె బలం నిర్వచిస్తుంది.
246. ఆమె ఎంపికలు.
247. ఆమె ధైర్యం.
248. ఒక రోజు నీహాతో మాట్లాడుతూ.
249. "మళ్లీ అలా చేయాలనిపిస్తే చెప్తాను" అంది.
250. నీహా నవ్వింది.
251. "అప్పుడు నేను రెడీ."
252. ప్రియాంక తల తాకింది.
253. ఇప్పుడు పొడవైన జుట్టు.
254. కానీ ఆ భావన ఇంకా ఉంది.
255. లైట్గా ఉండటం.
256. స్వేచ్ఛగా ఉండటం.
257. ఆమె జీవితం కొనసాగింది.
258. కొత్త ఉద్యోగం.
259. కొత్త స్నేహాలు.
260. కొత్త కలలు.
261. కానీ ఆ రోజు ఎప్పుడూ మరచిపోలేదు.
262. అది ఆమెలో భాగమైంది.
263. ఆమె బలంలో భాగం.
264. ఒక రోజు హాస్పిటల్లో వాలంటీర్ అయింది.
265. కొత్త రోగులతో మాట్లాడింది.
266. తన కథ చెప్పింది.
267. "భయపడకండి" అంది.
268. "మీరు ఎంచుకోవచ్చు."
269. "మీరు బలంగా ఉండవచ్చు."
270. చాలా మంది నవ్వారు.
271. కొందరు ఏడ్చారు.
272. కానీ అందరూ ఆలోచించారు.
273. ప్రియాంక ఇప్పుడు అద్దంలో చూస్తుంది.
274. జుట్టు పొడవుగా ఉంది.
275. కానీ ఆమె కళ్లలో ఆ గుండు తల ఇంకా కనిపిస్తుంది.
276. ఆ నవ్వు.
277. ఆ ధైర్యం.
278. ఆ స్వేచ్ఛ.
279. ఆమె తల తాకుతుంది.
280. "థాంక్స్" అంటుంది.
281. తనకు తాను.
282. ఆ రోజుకు.
283. ఆ నష్టానికి.
284. ఆ లాభానికి.
285. జీవితం కొనసాగుతుంది.
286. జుట్టు పెరుగుతుంది.
287. కానీ ఆ బలం ఎప్పుడూ తగ్గదు.
288. ఆమె ఇప్పుడు స్వేచ్ఛగా బతుకుతుంది.
289. భయం లేకుండా.
290. బరువు లేకుండా.
291. ప్రియాంక అనే పేరు ఇప్పుడు కొత్త అర్థం తెచ్చింది.
292. ఆమెకు తెలుసు.
293. అందం జుట్టులో లేదు.
294. అది లోపల ఉంది.
295. ఆమె ఎంచుకున్న ధైర్యంలో.
296. ఆమె ఇచ్చిన ప్రతిజ్ఞలో.
297. ఆమె మిగిలినదంతా.
298. ఒక చిన్న పూజ షెల్ఫ్లో ఉన్న గిన్నెలా.
299. గుర్తుగా.
300. శక్తిగా.
301. ప్రియాంక ఇప్పుడు నవ్వుతుంది.
302. ప్రతి రోజు.
303. తన తల తాకుతూ.
304. ఆ రోజు గుర్తుచేసుకుంటూ.
305. ఆమె జీవితం ఒక కథ అయింది.
306. ఇతరులకు చెప్పే కథ.
307. ధైర్యం ఇచ్చే కథ.
308. ఆశ ఇచ్చే కథ.
309. ఆమె ఇప్పుడు ఒంటరిగా కాదు.
310. చాలా మంది ఆమెలాంటివారు.
311. గుండు తలలతో.
312. నవ్వుతూ.
313. బలంగా.
314. ప్రియాంక వారితో కలిసి నడుస్తుంది.
315. చేతులు పట్టుకుని.
316. "మనం చేయగలం" అంటుంది.
317. "మనం ఇప్పటికే చేశాం."
318. ఆమె తల మెరుస్తుంది.
319. జుట్టు ఉన్నా లేకపోయినా.
320. ఆ మెరుపు లోపల నుండి వస్తుంది.
321. ఆమె హృదయం నుండి.
322. ఆమె ఆత్మ నుండి.
323. ఇది ఆమె కథ.
324. ఆమె ఎంచుకున్నది.
325. ఆమె జయించినది.
326. ఆమె మార్చుకున్నది.
327. ప్రియాంక ఇప్పుడు గర్వంగా ఉంటుంది.
328. తన గతం మీద.
329. తన భవిష్యత్ మీద.
330. తన ఇప్పుడు మీద.
331. ఆమె తల తాకుతుంది.
332. "నువ్వు నావే" అంటుంది.
333. ఆ తలకు.
334. ఆ జుట్టుకు.
335. ఆ గుండు స్థితికి.
336. అన్నింటికీ.
337. ఆమె జీవితం కొనసాగుతుంది.
338. అందంగా.
339. బలంగా.
340. స్వేచ్ఛగా.
341. ఆమె కథ ఇతరులకు చేరుతుంది.
342. ప్రేరణగా.
343. ఆశాగా.
344. ధైర్యంగా.
345. ప్రియాంక నవ్వుతుంది.
346. ప్రతి రోజు.
347. తనను తాను చూసుకుంటూ.
348. "నేను ఇక్కడ ఉన్నాను" అంటూ.
349. "నేను బతికి ఉన్నాను."
350. "నేను బలంగా ఉన్నాను."
351. ఆమె తల మెరుపు ఆమెలోనే ఉంది.
352. ఎప్పుడూ మారదు.
353. ఎప్పుడూ పోదు.
354. ఆమె కథ ముగియదు.
355. ఇది కొనసాగుతుంది.
356. కొత్త పేజీలతో.
357. కొత్త బలంతో.
358. కొత్త ఆశతో.
359. ప్రియాంక ఇప్పుడు ఒక కాంతి.
360. ఆమె గుండు తల రోజు ఆమెను ఆ కాంతిగా మార్చింది.