ఉదయం సూర్యకిరణాలు ఆలయ గోపురాన్ని తాకుతున్నాయి. ఆ ప్రశాంత వాతావరణంలో అనన్య నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది. జీవితంలో ఒక కొత్త ప్రారంభానికి అడుగు పెట్టాలని ఆమె మనసు నిర్ణయించుకుంది.
ఆలయ ప్రాంగణంలో చిన్న పీట మీద ఆమె కూర్చుంది. చుట్టూ గంటల శబ్దం, అగరబత్తుల సువాసన, పూల పరిమళం—అన్నీ కలసి ఒక పవిత్రమైన క్షణాన్ని సృష్టించాయి.
“సిద్ధమా?” అని మంగలి మృదువుగా అడిగాడు.
అనన్య చిరునవ్వుతో తల ఊపింది.
కత్తెర శబ్దం మొదలైంది. జుట్టు తడిమిన గాలి ఆమె చెంపలను తాకింది. ఒక్కో వెంట్రుక నేలపై పడుతుండగా, ఆమె హృదయంలోని భారం కూడా క్రమంగా తగ్గుతున్నట్టు అనిపించింది. గతంలోని బాధలు, ఆందోళనలు—అన్నీ దూరమవుతున్నాయి అన్న భావన కలిగింది.
కొన్ని నిమిషాల్లో ముండనం పూర్తైంది. చల్లని గాలి తలకు తగలగానే ఒక కొత్త తేలిక అనుభూతి వచ్చింది. ఆమె చేతితో తలని మెల్లగా తాకి చూసుకుంది—మృదువైన కొత్త ఆరంభం లాగా అనిపించింది.
పూజారి ఆమె నుదుటిపై తిలకం పెట్టాడు. ఆ క్షణంలో అనన్య కళ్లలో ప్రశాంతత మెరిసింది.
ఇది కేవలం జుట్టు తీసేయడం కాదు.
ఇది ఒక విడిచిపెట్టడం.
ఇది ఒక శుద్ధి.
ఇది ఒక కొత్త ప్రారంభం.
అనన్య నెమ్మదిగా లేచి, విశ్వాసంతో ముందుకు నడిచింది. 🌅