తిరుమల కొండల మీద ఉదయం మబ్బులు ఇంకా పూర్తిగా చెదరలేదు. గాలి చల్లగా ఉంది.

 తిరుమల కొండల మీద ఉదయం మబ్బులు ఇంకా పూర్తిగా చెదరలేదు. గాలి చల్లగా ఉంది. గోవింద నామస్మరణతో ఆ ప్రదేశం పవిత్రంగా మారిపోయింది.

ఆమె మెట్ల దగ్గర నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉంది. ఆకుపచ్చ బ్లౌజ్, గోధుమ-బంగారు అంచులతో ఉన్న చీరలో ఆమె చాలా అందంగా కనిపిస్తోంది. కానీ ఆమె అందంలో ఈరోజు ఒక కొత్త ప్రశాంతత ఉంది — తల పూర్తిగా గుండు.

కొన్ని గంటల క్రితం…

ఆమె కల్యాణ కట్ట దగ్గర కూర్చుంది. చుట్టూ మరికొంత మంది భక్తులు. ప్రతి ఒక్కరి కళ్లలో భక్తి, మనసులో కోరికలు.

“స్వామివారికి మొక్కు,” అని ఆమె మనసులో మెల్లగా అనుకుంది.

మంగలి ఆమె జుట్టును నెమ్మదిగా చేతితో పట్టుకుని మొదటి కత్తి పోయాడు. ఆ క్షణంలో ఆమె కళ్లను మూసుకుంది. ప్రతి వెంట్రుక పడిపోతున్నప్పుడు, ఆమె తనలోని భారాన్ని కూడా వదిలేస్తున్నట్లు అనిపించింది.

ఆమెకి జుట్టు అంటే చాలా ఇష్టం. చిన్నప్పటి నుండి పెంచుకున్న పొడవాటి జడ. కానీ ఈ రోజు, అది స్వామివారికి సమర్పణ.

కొద్దిసేపట్లో ఆమె తల పూర్తిగా గుండు అయింది. చల్లని నీళ్లు పోసినప్పుడు, ఆమెకి ఒక కొత్త అనుభూతి — శుభ్రత, లాఘవం, శాంతి.

“గోవింద… గోవింద…” అని ఆమె మెల్లగా పలికింది.

ఇప్పుడు…

మెట్లపై నిలబడి, చేతిలో కొబ్బరికాయ పట్టుకుని, ఆమె ఆలయ దర్శనం కోసం ఎదురుచూస్తోంది. తలపై జుట్టు లేకపోయినా, ఆమె అందం తగ్గలేదు — ఇంకా పెరిగింది.

ఆమె ముఖంలో ఉన్న ఆ ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు, భక్తి, నమ్మకం — అవే ఆమెను మరింత అందంగా మార్చాయి.

ఆమెకు ఈ రోజు ఒక కొత్త ప్రారంభం.

జుట్టు కోల్పోలేదు ఆమె…

ఆమె తన అహంకారాన్ని, బాధలను, కోరికలను స్వామివారికి అర్పించింది.