రవి జీవితంలో ఆ రోజు చాలా ప్రత్యేకమైనది. చిన్నప్పటి నుంచి అతనికి తన జుట్టు మీద చాలా గర్వం. మందంగా, మెరిసే జుట్టు అతని ప్రత్యేక గుర్తు. కానీ ఈసారి అతను ఒక భిన్నమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
రవి అమ్మకు చాలా కాలంగా అనారోగ్యం. ఆమె చికిత్స కోసం ఆసుపత్రిలో ఉండాల్సి వచ్చింది. అక్కడ క్యాన్సర్తో బాధపడుతున్న చిన్న పిల్లలను చూసినప్పుడు రవి మనసు కరిగిపోయింది. చికిత్స వల్ల వాళ్లందరికీ జుట్టు ఊడిపోయింది. అద్దంలో చూసుకున్నప్పుడల్లా వాళ్లు దిగులుగా కనిపించేవారు.
ఒక చిన్నారి రవిని చూసి నవ్వుతూ అడిగింది: “అన్నయ్యా… నాకు మళ్లీ జుట్టు వస్తుందా?”
ఆ ప్రశ్న రవి హృదయాన్ని తాకింది.
అప్పుడే అతను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. “వాళ్లు ఒంటరిగా అనిపించుకోకూడదు” అనుకున్నాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయం, రవి నాయీబ్రాహ్మణుడి దగ్గరకు వెళ్లాడు. కుర్చీలో కూర్చున్నాక క్షణం పాటు తన జుట్టును తాకి చూసుకున్నాడు. ఎన్నో జ్ఞాపకాలు మెదిలాయి. కానీ అతని మనసులో ఒక స్పష్టత ఉంది.
“అన్నీ తీసేయండి,” అన్నాడు ధైర్యంగా.
మెషీన్ మోగడం ప్రారంభమైంది. ఒక్కొక్క తాడు నేలపై పడుతుండగా, అతని హృదయం మరింత తేలికైంది. కొద్దిసేపట్లో అతని తల పూర్తిగా గుండు అయింది.
అద్దంలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూసి అతను నవ్వుకున్నాడు. ఇది కేవలం హెయిర్ స్టైల్ మార్పు కాదు — ఇది సహానుభూతి, ప్రేమ, మరియు తోడ్పాటు యొక్క ప్రతీక.
ఆసుపత్రికి వెళ్లి ఆ పిల్లల ముందు నిలబడ్డాడు. వాళ్లు అతన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు… తర్వాత అందరి ముఖాల్లో ఒకే సారి చిరునవ్వు విరిసింది.
ఆ చిన్నారి మెల్లగా చెప్పింది: “ఇప్పుడు మేము ఒంటరిగా లేం అన్నయ్యా.”
ఆ మాట రవికి జీవితాంతం గుర్తుండిపోయింది.