తిరుమల కొండలపై ఉదయం కిరణాలు పడి, ఆలయం చుట్టూ భక్తుల రద్దీ మొదలైంది. ఆ పవిత్రమైన వాతావరణంలో, నెమ్మదిగా మెట్లు ఎక్కుతోంది.
ఆమె కళ్ళలో ఒక ప్రశాంతత…
హృదయంలో ఒక నిశ్చయం…
ఎన్నో రోజులుగా ఆమె మనసులో ఉన్న ఒక కోరిక—
“స్వామివారికి నా జుట్టు సమర్పించాలి”
ఆ రోజు ఆ సంకల్పం నెరవేరబోతోంది.
ఆలయం దగ్గర గుండు చేసే ప్రదేశంలో కూర్చున్నప్పుడు, ఒక చిన్న క్షణం ఆమె ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది.
సినిమాల్లో అందంగా కనిపించే తన జుట్టు… అభిమానులు ఇష్టపడే తన లుక్…
కానీ ఇవన్నీ కంటే, ఆమెకు ముఖ్యమైనది భక్తి.
ఆమె చిరునవ్వుతో తల ఊపింది.
“సిద్ధం…” అని చెప్పింది.
మొదటి సారి కత్తెర తాకినప్పుడు, కొంచెం వింతగా అనిపించింది.
కానీ వెంటనే ఆమె మనసులో ఒక తేలికపాటి శాంతి వచ్చింది.
ప్రతి వెంట్రుక పడుతున్న కొద్దీ,
ఆమె గతం… ఆలోచనలు… ఒత్తిడులు… అన్నీ కరిగిపోతున్నట్టు అనిపించింది.
ఆమె సాధారణంగా స్టైలిష్గా ఉండే రూపం, ఇప్పుడు పూర్తిగా సహజంగా మారుతోంది.
చర్మం మీద సూర్యకాంతి పడుతూ, ఆమె ముఖం మరింత ప్రకాశిస్తోంది.
ఆమె చేతులు నమస్కారం మాదిరిగా కలిపి, లోపల ఒక ప్రశాంతతను అనుభవించింది.
గుండు పూర్తయ్యాక, ఆమె మెల్లగా లేచి అద్దంలో చూసుకుంది.
అది కొత్త విటికా…
అందం జుట్టులో కాదు… ఆత్మలో ఉందని చెప్పే విటికా.
ఆమె తల మీద చేతిని వేసుకుని, చిరునవ్వు నవ్వింది.
తిరుపతి బాలాజీ ముందు నిలబడి, ఆమె మౌనంగా ప్రార్థించింది:
“ఇది నా అర్పణ… నా కృతజ్ఞత…”
ఆ క్షణంలో ఆమెకి ప్రపంచం అంతా మాయమైపోయింది.
ఉండింది ఒక్కటే — భక్తి.
🔥 “జుట్టు పోతుంది… కానీ విశ్వాసం పెరుగుతుంది.” 🔥