ఆ రోజు ఉదయం గాలి కూడా భిన్నంగా అనిపించింది. ఆలయ ప్రాంగణంలో మంత్రాల నాదం మారుమ్రోగుతోంది. భక్తుల రద్దీ మధ్య, అనన్య తన కుటుంబంతో నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది. ఆమె హృదయం మాత్రం అలజడిగా ఉంది.
జీవితంలో ఎన్నో సవాళ్లు ఎదుర్కొన్న తర్వాత, ఒక సంకల్పంతో ఆమె ఈ నిర్ణయం తీసుకుంది — తల నీలాలు ఇవ్వాలని. ఇది కేవలం ఒక ఆచారం కాదు… ఒక కృతజ్ఞత. ఒక వదలిక. ఒక కొత్త ప్రారంభం.
నాయీబ్రాహ్మణుడు కుర్చీ సిద్ధం చేశాడు. అనన్య మెల్లగా కూర్చుంది. అమ్మ చేయి ఆమె భుజంపై పడింది. ఆ స్పర్శలో ప్రేమ, ధైర్యం, ఆశీర్వాదం అన్నీ కలిసిపోయాయి.
మొదటి కత్తెర జుట్టును తాకిన క్షణం —
గత జ్ఞాపకాలు ఒక్కసారిగా మెదిలాయి.
నవ్వులు… బాధలు… విజయాలు… కన్నీళ్లు…
జుట్టు తాడులు ఒక్కొక్కటిగా నేలపై జారుతుండగా, ఆమె మనసు కూడా భారాన్ని వదులుకుంది. అద్దంలో కనిపిస్తున్న ప్రతిబింబం మారుతోంది. కానీ ఆ కళ్లలో వెలుగు మరింత పెరిగింది.
కొద్దిసేపట్లో ఆమె తల పూర్తిగా గుండు అయింది.
అమ్మ మెల్లగా నుదుటిపై ముద్దుపెట్టింది.
“ఇది నీ కొత్త ఆరంభం,” అంది.
ఆ క్షణంలో అనన్యకు ఒక అద్భుతమైన తేలిక అనిపించింది.
అహంకారం పోయింది. భయం పోయింది.
మిగిలింది — ప్రశాంతత.
ఆమె చేతులు జోడించి దేవుడి ముందు నిలబడింది.
“ధన్యవాదాలు,” అన్న ఒక్క మాటలో ఆమె ప్రయాణం అంతా దాగి ఉంది.
ఆ రోజు ఆమె జుట్టును కాదు…
భారాలను వదిలింది.
గతాన్ని విడిచింది.
కొత్త జీవితాన్ని ఆహ్వానించింది.