తిరుమల కొండలపై ఉదయపు మబ్బులు మెల్లగా తొలగుతున్నాయి. “గోవిందా… గోవిందా…”

తిరుమల కొండలపై ఉదయపు మబ్బులు మెల్లగా తొలగుతున్నాయి. “గోవిందా… గోవిందా…” అనే నినాదాలు ఆకాశాన్నంటుతున్నాయి. ఆ పవిత్ర వాతావరణంలో ఇద్దరు మహిళలు చిరునవ్వులతో నిలబడి ఉన్నారు—వారి ముఖాల్లో ఆనందం, హృదయాల్లో భక్తి.

వాళ్లు చాలా కాలంగా ఒక మొక్కు పెట్టుకున్నారు. కుటుంబం సుఖశాంతులతో ఉండాలని, జీవితంలో ఎదురైన కష్టాలు తొలగిపోవాలని కోరుకున్నారు. ఆ మొక్కు నెరవేరిన తర్వాత, తమ జుట్టును స్వామివారికి సమర్పించాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

కల్యాణకట్టకు వెళ్లే దారిలో వాళ్లు నిశ్శబ్దంగా నడిచారు. ఒకరు మరొకరిని చూసుకుని చిరునవ్వు నవ్వారు—అది ధైర్యానికి సంకేతం. వారి పొడవాటి జుట్టు గాలిలో అలముకుంటోంది… కానీ వారి మనసుల్లో మాత్రం ఒక్క భావం—“ఇది సమర్పణ.”

వాళ్లు కూర్చున్న క్షణం, కత్తెర శబ్దం వినిపించింది. ఒక్కొక్క వెంట్రుక కింద పడుతుండగా, వారి హృదయాల్లోని భారాలు కూడా కరిగిపోయాయి. ఆ క్షణం భావోద్వేగంతో నిండిపోయింది… కానీ కన్నీళ్లు కాదు, ఆనందం మాత్రమే.

కొన్ని నిమిషాల్లోనే వారి తలలు గుండు అయ్యాయి. గాలి తాకిడిలో ఒక కొత్త అనుభూతి. అద్దంలో చూసుకున్నప్పుడు, వాళ్లు ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకున్నారు—
“ఇది మనం చేసిన చిన్న త్యాగం… కానీ మన భక్తికి పెద్ద గుర్తు.”

తర్వాత వారు శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామివారి దర్శనానికి వెళ్లారు. స్వామివారి సన్నిధిలో మోకాళ్లపై కూర్చుని, కళ్లను మూసుకుని ఒకే మాట చెప్పారు—
“ధన్యవాదాలు స్వామీ.”

దేవాలయం బయటికి వచ్చినప్పుడు, గుండు తలపై గాలి తాకింది… కానీ వారి హృదయాల్లో మాత్రం భక్తి, ఆనందం, తృప్తి.

ఆ రోజు వారికి తెలిసింది—
అందం జుట్టులో కాదు… సమర్పణలో ఉంటుంది.
సంతోషం బయట కాదు… భక్తిలో ఉంటుంది.