తిరుమల కొండలపై ఉదయం వెలుగు పడుతోంది…
గాలి మెల్లగా వీచుతోంది…
భక్తుల జపాలు ఆకాశంలో కలుస్తున్నాయి…
ఆ అందమైన దృశ్యాల మధ్య…
భూమికా పటేల్ నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది.
ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వు ఉంది…
కానీ ఆ చిరునవ్వు వెనుక—
ఒక పోరాటం ఉంది.
కొన్ని నెలల క్రితం…
ఆమె జీవితం ఒక్కసారిగా కుదేలైంది.
ఆరోగ్యం… కుటుంబం… ఆశలు…
అన్నీ ఒక్కసారిగా పరీక్షించబడ్డాయి.
రాత్రి నిద్ర లేకుండా…
కన్నీళ్లు ఆగకుండా…
ఒకే ప్రశ్న—
“ఇది ఎందుకు నా మీద?”
ఆ బాధలోనే…
ఆమె తిరుమల వెంకటేశ్వరుడిని చూసి ఒక మాట చెప్పింది—
👉 “స్వామీ… నేను ఈ కష్టం దాటితే…
నా జుట్టు మీకే సమర్పిస్తాను.”
రోజులు గడిచాయి…
మెల్లగా పరిస్థితులు మారాయి.
ఆమె జీవితం తిరిగి నిలబడింది.
ఆ మొక్కు మాత్రం—
ఆమె హృదయంలో అలాగే నిలిచింది.
తిరుమలలో ఆ రోజు…
ఆమె కూర్చుంది.
తల వంచింది.
బార్బర్ చేతిలో కత్తెర మెరుస్తోంది…
ఒక్క క్షణం—
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
కానీ…
ఈసారి అది భయం కాదు.
బజ్జ్…
మొదటి వెంట్రుక నేలపై పడింది.
ఆ క్షణంలో—
ఆమె వదిలేసింది:
భయం…
నొప్పి…
గతం…
కొన్ని నిమిషాల్లో…
ఆమె తల పూర్తిగా గుండైంది.
ఆమె అద్దంలో చూసింది.
ఆమె మారింది.
అందం తగ్గలేదు…
అంతర్గత బలం పెరిగింది.
ఆమె నుదుటిపై తిలకం పెట్టుకుంది…
చిరునవ్వు మరింత వెలిగింది…
🔥 చివరి లైన్:
👉 “భూమికా జుట్టు పోయింది కాదు…
ఆమె తన భయాన్ని గెలిచింది.”

Comments
Post a Comment